Η επόμενη μέρα στον ΑΟΚ βρίσκει την ομάδα σε ένα από τα πιο κρίσιμα σταυροδρόμια της ιστορίας της. Μετά την ανακοίνωση των «Γαλάζιων Αργοναυτών», η οποία στρέφεται ανοιχτά κατά της διοίκησης και προσωπικά του κ. Σκλαρή, το κλίμα στην Καβάλα είναι βαρύ.
Οι οργανωμένοι οπαδοί μιλούν για μια χρονιά «αηδίας», για διοικητικά λάθη και για έναν υποβιβασμό που πονάει κάθε Καβαλιώτη φίλαθλο. Στην ανακοίνωσή τους, αποδίδουν την ευθύνη στην «διοίκηση φάντασμα», όπως τη χαρακτηρίζουν, εστιάζοντας στις αλλαγές προπονητών και στην κακή διαχείριση του έμψυχου δυναμικού.
Η άλλη πλευρά: Οι θυσίες πίσω από τις κουρτίνες Ωστόσο, στην κριτική αυτή υπάρχει και ο αντίλογος που αφορά την επιβίωση της ομάδας. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο κ. Σκλαρής δεν ήταν απλώς ένας «μπροστάρης», αλλά ο άνθρωπος που στήριξε οικονομικά τον ΑΟΚ σε μια περίοδο που κανένας άλλος δεν έβγαινε μπροστά.
Το ρίσκο που πήρε δεν ήταν μόνο προσωπικό, αλλά και επιχειρηματικό. Όπως αναφέρουν πηγές κοντά στη διοίκηση, ο ίδιος έφτασε στο σημείο να θέσει σε κίνδυνο την προσωπική του εταιρεία για να μπορέσει να ανταποκριθεί στις τεράστιες οικονομικές απαιτήσεις της Super League 2. Σε μια κατηγορία που τα έσοδα είναι ελάχιστα και τα έξοδα δυσβάσταχτα, η οικονομική «αιμορραγία» ήταν συνεχής, με τον ίδιο να καλύπτει τρύπες που άλλοι άφησαν πίσω τους.
Μια πόλη, μια ομάδα, δύο αλήθειες Είναι εύκολο να ασκηθεί κριτική στο αποτέλεσμα –τον υποβιβασμό– όμως η αλήθεια είναι πάντα κάπου στη μέση. Από τη μία πλευρά, ο κόσμος που πλήρωσε διαρκείας και εισιτήρια απαιτώντας σεβασμό και αποτελέσματα, και από την άλλη ένας άνθρωπος που «κάηκε» οικονομικά προσπαθώντας να κρατήσει το καράβι όρθιο όταν όλοι οι άλλοι είχαν αποχωρήσει.
Το ζητούμενο πλέον για τον ΑΟΚ δεν είναι η αλληλοεξόντωση, αλλά η επόμενη μέρα. Με τον Ερασιτέχνη να καλείται να πάρει αποφάσεις, το μεγάλο ερώτημα παραμένει: Υπάρχει κανείς έτοιμος να αναλάβει το ίδιο οικονομικό ρίσκο και να βάλει τα χρήματα που έβαλε ο κ. Σκλαρής, ή η ομάδα θα οδηγηθεί σε νέες περιπέτειες;
Η ιστορία θα γράψει το αποτέλεσμα, αλλά οι θυσίες –όσο πικρό κι αν είναι το φινάλε– δεν μπορούν να παραβλεφθούν.
