«Το αύριο του χθες»- Η Ελληνική πολιτιστική κληρονομιά στον σύγχρονο κόσμο

Πάντα επίκαιρη η Ελληνική πολιτιστική κληρονομιά, αποτελεί σημείο αναφοράς στην σύγχρονη εποχή, σε κάθε γωνιά του κόσμου όπως καταγράφεται στο 15^ο μεσαιωνικό φεστιβάλ Ρόδου.

Το νησί της Ρόδου γιορτάζει τα 500 χρόνια από την αποχώρηση του τάγματος των Ιωαννιτών ιπποτών το 1522, αλλά αναδεικνύει όλα όσα άφησαν πίσω τους, έργα που κοσμούν την παλαιά πόλη και είναι πόλος έλξεως για χιλιάδες τουρίστες.

Για τον Σπύρο Συρόπουλο, καθηγητή αρχαίας ελληνικής γραμματείας μεσογειακών σπουδών πανεπιστήμιο Αιγαίου, η ουσία είναι το σύνολο της πολιτιστικής κληρονομιάς της Ελλάδος, που είναι το ίδιο ζωντανή όσο και στο παρελθόν. «Αυτή κληρονομιά ταξιδεύει σε άλλες χώρες και πολιτισμούς με τρόπους αναπάντεχους».

Όποιος ανατρέξει στο Army University Press ή αναζητήσει τα αναλυτικά προγράμματα για τα μαθήματα της Ανώτατης Στρατιωτικής Σχολής των ΗΠΑ West-Point, την US Naval Academy Annapolis, και την US Air Force Academy θα διαπιστώσει ότι ο Θουκυδίδης και το βιβλίο του Ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου είναι βασικό μέσο διδασκαλίας.

Από τις ακτές της αρχαίας Ελλάδας έως την άλλη πλευρά του Ατλαντικού και την Νοτιοανατολική Ασία, το κείμενο του Θουκυδίδη ανταποκρίνεται στα σημερινά μοντέλα που βρίσκονται σε τροχιά σύγκρουσης. Εκείνος, διαπίστωσε πως οι βαθύτερες αιτίες του πολέμου οφείλονταν σε δομικές διαφορές, δύο διαφορετικών κοινωνών οργανωμένων με δύο διαφορετικούς τρόπους και δύο διαφορετικούς πολιτισμούς.

Ο Θουκυδίδης χωρίς ανταγωνιστές θεωρείται ο πλέον έγκυρος και αντικειμενικός συγγραφέας που εισάγει την έννοια της στρατηγικής, των συγκρούσεων  και των διπλωματικών σχέσεων. Εργαλεία απαραίτητα σε κάθε εποχή, ανεξάρτητα από την εξέλιξη των τεχνολογικών  μέσων. Το δίλλημα του Θουκυδίδη είναι τόσο επίκαιρο σήμερα όσο ποτέ, καθώς η ανθρωπότητα αντιμετωπίζει κινδύνους που δεν θα είναι περιορισμένοι σε μια περιοχή όπως ήταν η Ελλάδα το 431 π.Χ., αλλά παγκόσμιοι.

Η ουσία της πολιτιστικής κληρονομιάς δεν βαδίζει μόνο ανάμεσα στους δρόμους, αλλά συναντά αμερικανούς βετεράνους των πολέμων στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν.

Στο πανεπιστήμιο του Βερμόντ λειτουργεί πρόγραμμα για τους βετεράνους που υποφέρουν από το μετατραυματικό σύνδρομο του πολέμου. Οι περιπέτειες και οι αγωνία του Οδυσσέα δεν διαφέρουν από όσα αντιμετωπίζουν οι σύγχρονοι βετεράνοι, οι οποίοι άφησαν πίσω δόρατα, ξίφη και ασπίδες και πρέπει να επανενταχθούν στην ζωή μακριά από μάχες. Ο Όμηρος δεν είναι μόνο για φοιτητές της φιλολογίας ή της ιστορίας.

Για πολλούς στην τάξη των βετεράνων, οι 2.800 ετών στίχοι του Ομήρου φαίνονται πολύ οικείοι: η πολιορκία της Τροίας, η δύσκολη αναζήτηση του Οδυσσέα να επιστρέψει στην πατρίδα του μετά από 10 χρόνια πολέμου, η αγωνία του να βλέπει τους φίλους του να πεθαίνουν και τα προβλήματά του να αναπροσαρμόζονται στην πολιτική ζωή.[1]

Οι σύγχρονοι βετεράνοι αισθάνονται όπως ο Οδυσσέας και καταλαβαίνουν πως όλα κοινά στους ανθρώπους. Χάρη στον Όμηρο που πρώτος αντιμετώπισε το θέμα, οι νέοι απόστρατοι βλέπουν πόσο όμοιοι ήταν με εκείνους που πολιόρκησαν τα τείχη της Τροίας και χάθηκαν σε έναν περιπετειώδη ωκεανό έως ότου ξαναβρούν την Ιθάκη τους.

Στην Ελλάδα όλοι μιλούν για την πολιτιστική τους κληρονομιά, αλλά εκτός από εκείνους που λόγω σπουδών ήταν υποχρεωμένοι μάλλον ελάχιστοι έχουν διαβάσει Θουκυδίδη ή Όμηρο.

[1] ^{Ο John Franklin, καθηγητής κλασικών σπουδών στο UVM, ασχολείται μόνο με βετεράνους από πολέμους στο Βιετνάμ, το Ιράκ και το Αφγανιστάν.}  

www.ertnews.gr